Zdaniem krytyków:

Sächsische Zeitung
22-23 września 1990
Niemcy
[...] Wielką przyjemność sprawia przechodzenie od jednego dzieła do następnych i wczuwanie się w siłę kształtowania oraz formalną konsekwencję Wysockiego. W pamięci pozostaje zmysłowa erotyka, silnie wyrażona cielesność i niepowtarzalne kształty całości. Stosowane przez Wysockiego środki kształtowania są przekonywujące. Wspaniałe są przejścia od kształtów prawie geometrycznych do prawie organicznych. W każdej rzeźbie zaskakują nabrzmienia, skrawędziowania i przełamania.

Johannes Zepnick

Veatmanlands Lä Tidning
14 września 1991
Szwecja
[...] Rzeźby w brązie i marmurze Stanisława Wysockiego nawiązują do ogólnej tradycji modernistycznej. Niezadowolony ze swojego dzieła jako nauczyciel WF, przeszedł po wieloletnim kształceniu artystycznym do pracy w odlewni brązu w byłym Berlinie Zachodnim. Tam uczestniczył w odlewaniu rzeźb Henry Moor'a. Zadanie to dało mu brezpośrednie doświadczenie co do form wyrazu u najbardziej znaczącego rzeźbiarza powojennego. Sformułowania Moor'a powracją w rzeźbach Stanisłąwa Wysockiego, w postaciach kobiet, zwierząt i roślin o tanecznym lub wypoczywającym wdzięku, o formach prostych, stylizowanych z wykończeniem i napięciem.

Kristina Menzei

Morgenviesen
Jyliands - Posten
26 maja 1992
Dania
[...] Typowe dla Wysockiego jest to że postacie kompozycji stanowią tylko część ciała kobiecego. Poza tym traktuje on bardziej abstrakcyjnie niektóre motywy zwierzęce komponowane z różnego rodzaju kamieni, których powierzchnię obrabia w szczególny sposób.

A. F. H. P. Jensen (tłum. Jerzy Fekecz)

[...]Rzeźby Wysockiego to najczęściej przeznaczone do kameralnych pomieszczeń ekspozycyjnych sylwetki ludzkie, osadzone w "mocnej" podstawie (zwraca uwagę dosłowność rozbudowanych dolnych parti z nisko umiejscowionym środkiem ciężkości), w parti górnej zdynamizowane pionowo, wyrywające się wzwyż, w wertykalnych skrętach. Powierzchnie prac są wygładzone, czyste, o obłych liniach, miejscami przechodzące w ostre skrawędziowanie i przełamaniem dla mocniejszego podkreślenia walorów światłocieniowych, w przejsciach między wypukłościami a wklęsłościami.

Andrzej Saj

[...]Zafascynowanie urodą kobiecego ciała, jego erotyzmem, każe rzeźbiarzowi powtarzać te kształty. Nie jest to jednak kopiowanie, artysta przyjmuje bowiem pewną konwencję umowności i idealizacji. Stąd tylko krok do coraz dalszych odrealnień. Kobieta staje się znakiem, a ten znak staje się tylko sugestią. Zatem owe kobiety z brązu nie leżą, stoją czy biegną czy tańczą. One są też liściem, konarem drzewa, muszlą. Przejście od jednego znaczenia do drugiego jest niezauważalne i nieuchronne. Akt staje się rzeźbą , rzeźba staje się szkicem aktu, jego koncepcją, sprowadzaniem jego istoty do podstawowych brył geometrycznych, które łączą się ze sobą, wnikają w siebie, przenikają. Łuki, obłości, nagłe zderzenia z płaską powierzchnią, ażury, gładkości rozwarstwione żłobinami; wypolerowany brąz z przemyślaną palmą złota; elegancja, harmonia, nieskazitelność wykonania.

Zofia Gephard